oddaje kontrole. nie sadzilam, ze to bedzie takie trudne.

rok 2009 skonczyl sie w marcu 2010. teraz stoje w drzwiach. nie chce wracac, nie jestem gotowa wyjsc. nie mam sily myslec o tym, ze trzeba isc dalej. nie chce.

krok w bok - na caly kolejny rok

wczoraj spacer nad oceanem i ani kroku w tyl przed fala, choc strach.
dzis w nocy cyklon nad portugalia.

sztormy w porto

moja mama jest odwazna kobieta. wyjezdza i zostawia za soba to, co tutaj. wyjezdza, zeby zawalczyc i odzyskac siebie. w niedziele odwoze ja na lotnisko. ona mowi, ze na rok, ale ja wiem, ze na dluzej. na sama mysl placze sobie rano do kawy.

jestem zmeczona i sie boje.

weekend w waw. najpierw spotkanie z ania na czerskiej, potem spotkanie z ksiazka. potem jeszcze tu, z e., b., s. i m. niedziela z j. i jej dobrymi wiesciami. rewolucje.

tylko sen w nocy z soboty na niedziele nie przyszedl, mimo tanich pociagow, aniolow i dobrych slow w niezliczonych ilosciach. gonitwa w glowie, ze tu powiedzialam za duzo, a tej powiedzialam za malo.

w niedziele wieczorem moj brat wypowiada swoja opowiesc.

planety sie zderzaja, kontynentalne plyty tra o siebie, trzesienia glow, slowa i przeziebione gardla. znowu gardla.

pozar w rodzinnym miasteczku, o ktorym dowiaduje sie we wtorek z tefał-en 24, wczesnie rano lykajac proszka nad sniadaniem w hotelu w rzeszowie

lód skuł rzekę

zimno. zamarzly rury. wody niet. kucie w scianach - oby nie, nie, nie!

lublin, padam na twarz. miasta zaczynaja wygladac podobnie. hotele niczym sie od siebie nie rozna, sale szkoleniowe jeszcze mniej. przestaje zapamietywac imiona, idzie fala.

chce do siebie